Pompa pożarowa (główna + awaryjna)

Co tworzy ten typ

Pompa pożarowa dostarcza wodę morską pod ciśnieniem do magistrali pożarowej statku, zasilając hydranty, stanowiska wężowe i stałe instalacje gaśnicze na całej jednostce. Ten sprzęt od innych pomp maszynowni odróżnia stojące za nim wymaganie nadmiarowości: SOLAS żąda co najmniej jednej głównej pompy pożarowej plus niezależnie napędzanej awaryjnej pompy pożarowej, ustawionej w innej przestrzeni, by pojedynczy pożar czy zatopienie nie zabrały obu. Pompa awaryjna ma własny silnik i własne ssanie z własnym kingstonem, całkiem osobne od układu pompy głównej.

Główne elementy

Zespół pompowy

Typowo pompa odśrodkowa, samozasysająca lub z układem zalewania, wymiarowana, by dać wymaganą wydajność przy ciśnieniu sięgającym najodleglejszego hydrantu na statku.

Maszyna napędowa

Pompę główną napędza zwykle sieć okrętowa albo bezpośrednio silnik wysokoprężny; pompa awaryjna ma własny niezależny silnik spalinowy albo, na niektórych jednostkach, dedykowaną prądnicę — pracuje więc nawet przy martwej rozdzielnicy głównej.

Ssanie morskie i kingston

Osobny kingston pompy awaryjnej, umieszczony tak, by zatopienie lub uszkodzenia dotykające głównej maszynowni nie unieruchamiały też zasilania awaryjnego.

Magistrala pożarowa i zawory odcinające

Pompa tłoczy w magistralę pierścieniową lub rozgałęzioną z zaworami odcinającymi, pozwalającymi zamknąć uszkodzony odcinek bez utraty ciśnienia w reszcie systemu.

Dobór / wymiarowanie

Wymaganą wydajność ustala SOLAS w relacji do wymiarów pompowni ładunkowej i przedziałów maszynowych statku — jako wzór wiążący wydatek pompy z wielkością i typem jednostki, a nie płaską liczbę. Pompa musi trzymać minimalne ciśnienie na dwóch najwyższych lub najodleglejszych hydrantach pracujących równocześnie, a wydajność pompy awaryjnej jest ustalona jako zdefiniowany procent całej wymaganej wydajności pompy głównej, nie po prostu odwzorowana jeden do jednego.

Przepisy / klasa

Rozdział II-2 konwencji SOLAS określa liczbę, wydajność i wymagania niezależności pomp pożarowych, łącznie z umieszczeniem pompy awaryjnej poza kategorią przestrzeni, którą ma ubezpieczać. Przeglądy klasy sprawdzają wydajność pompy i ciśnienie na magistrali w interwałach schematu przeglądowego, a niezależne źródło energii pompy awaryjnej weryfikuje się wprost jako nietknięte blackoutem w głównej maszynowni.

Typowe usterki

• Utrata zalania pompy samozasysającej — brak wody przy starcie, często prowadzący do zużytego urządzenia zasysającego albo nieszczelności powietrznej w linii ssącej.
• Własny silnik pompy awaryjnej nietestowany regularnie w biegu — nie startuje, gdy naprawdę potrzebny, po miesiącach bezczynności.
• Zawory odcinające magistrali zapieczone zamknięte lub otwarte — uszkodzonego odcinka nie da się odciąć, ciśnienie spada na całym statku.
• Zarośnięty kosz kingstonu — mniejszy przepływ i kawitacja pompy, maskowane, aż zażąda się pełnej wydajności.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Certyfikowane krzywe wydajności i ciśnienia zgodne z liczbami wymaganymi przez SOLAS dla statku, nie generyczne dane pompy.
• Potwierdzona niezależność źródła energii jednostki awaryjnej od rozdzielnicy głównej.
• Materiały zdatne do ciągłej służby w wodzie morskiej, bo ta pompa musi pewnie startować po długich postojach.

Przeganiajcie awaryjną pompę pożarową pod obciążeniem na jej własnej cotygodniowej próbie, nie tylko startem bez obciążenia — pompa, która startuje, ale nie zbuduje ciśnienia, przejdzie pobieżną kontrolę i zawiedzie w dniu, w którym się liczy.