Powłoka ognioochronna

Co wyróżnia powłokę ognioochronną

Większość systemów powłokowych na statku istnieje po to, by stal nie rdzewiała. Powłoka ognioochronna, czyli pęczniejąca, ma inne zadanie: trzymać stal konstrukcyjną przez określony czas pożaru poniżej temperatury, w której traci ona nośność, kupując czas na ewakuację i gaszenie. Pod wpływem ciepła warstwa pęczniejąca rozdyma się w grubą, izolującą warstwę zwęgliny, spowalniającą przenikanie ciepła do stali pod spodem. To ochrona bierna, odmienna od systemów czynnych jak tryskacze, i ocenia się ją w minutach ochrony, a nie w latach trwałości jak powłoki antykorozyjne.

Główne elementy

Grunt

Antykorozyjna warstwa podkładowa zgodna z leżącą nad nią warstwą pęczniejącą; niezgodne parowanie gruntu i warstwy wierzchniej to jedna z najczęstszych przyczyn utraty przyczepności.

Warstwa pęczniejąca

Sama powłoka reaktywna, typowo epoksydowa lub wodorozcieńczalna, nakładana w określonej grubości suchej powłoki, którą się liczy, a nie szacuje, dla wymaganej klasy ogniowej.

Warstwa nawierzchniowa / zamykająca

Wykończenie ochronne nad warstwą pęczniejącą, strzegące jej przed uszkodzeniem mechanicznym i warunkami atmosferycznymi, bo zdrapany lub wytarty film pęczniejący nie napęcznieje równo, gdy będzie potrzebny.

Kryteria doboru

• Wymagana klasa ogniowa w minutach (zwykle A-60, A-30 albo odpowiedniki klasy H), która dyktuje wprost specyfikację grubości suchej powłoki.
• Profil podłoża, na jaki powłoka jest przewidziana -- belki, słupy i profile zamknięte mają każde opublikowane tabele grubości, a powłoka badana na jednym profilu nie jest automatycznie ważna na innym.
• Zgodność z istniejącym systemem ochrony antykorozyjnej, gdy powłokę pęczniejącą kładzie się na stal już malowaną.

Przepisy i klasa

Rozdział II-2 konwencji SOLAS ustala wymagania szczelności ogniowej przegród konstrukcyjnych i grodzi, które powłoki pęczniejące mają spełniać, a system powłokowy musi nosić zatwierdzenie z badań ogniowych według właściwej normy dla konkretnego profilu stalowego i deklarowanej klasy. Towarzystwa klasyfikacyjne sprawdzają, czy nałożona grubość suchej powłoki odpowiada zatwierdzonemu świadectwu badań ogniowych, nim przyjmą instalację, a każde późniejsze przemalowanie trzeba zweryfikować względem tego samego zatwierdzenia, bo inaczej może ono unieważnić klasę ogniową.

Typowe usterki

• Przemalowanie niezgodną warstwą nawierzchniową przy rutynowej obsłudze, co potrafi odizolować warstwę pęczniejącą i powstrzymać ją od poprawnej reakcji w pożarze.
• Grubość suchej powłoki poniżej certyfikowanego minimum, niewidoczna bez miernika grubości i częsta tam, gdzie aplikację robiono w pośpiechu.
• Uszkodzenie mechaniczne od prac wyposażeniowych po nałożeniu powłoki ogniowej, zostawiające na belkach gołe lub cienkie miejsca później zakryte panelami sufitowymi.
• Pęknięcia lub utrata przyczepności od ruchu podłoża, bardziej prawdopodobne tam, gdzie przygotowanie powierzchni albo dobór gruntu były niedostateczne dla powłoki pęczniejącej nad nimi.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Certyfikacja badań ogniowych kryjąca dokładnie ten profil stalowy, jego grubość i ustawienie użyte na statku, nie ocenę generyczną.
• Wskazówki zgodności dla przemalowań obsługowych, by przyszłe malowanie nie naruszyło systemu certyfikowanego.
• Zapisy aplikacji z pomiarami grubości suchej powłoki przy przekazaniu, bo to właśnie o nie klasa i państwo bandery poproszą później.

Nigdy nie pozwalajcie, by rutynowe malowanie obsługowe dotknęło certyfikowanej powłoki ogniowej bez wcześniejszego sprawdzenia zatwierdzonego systemu -- dobrze pomyślana warstwa złej farby potrafi po cichu wymazać klasę ogniową, którą ustalono pełnym programem badań.