Radiostacja MF/HF SSB (GMDSS)

Co tworzy ten typ

Radiostacja MF/HF z jedną wstęgą boczną (SSB) zapewnia alarmowanie o niebezpieczeństwie w GMDSS, łączność bezpieczeństwa i ruch foniczny na odległości od mniej więcej 150 mil morskich na fali średniej do kilku tysięcy mil morskich na fali krótkiej, korzystając z propagacji jonosferycznej falą przestrzenną, a nie z łącza satelitarnego. To odróżnia ją od wyposażenia GMDSS opartego na Inmarsat: SSB pracuje całkiem bez widoczności satelity, co ma znaczenie w rejonach polarnych powyżej mniej więcej 76 stopnia szerokości, leżących poza zasięgiem satelitów geostacjonarnych, na których opiera się większość statków GMDSS, i pracuje dalej podczas rozległej awarii, jaka może dotknąć pojedynczego operatora satelitarnego. Cyfrowe wywołanie selektywne (DSC) na wydzielonych częstotliwościach alarmowych czyni samo alarmowanie samoczynnym, wysyłając tożsamość i pozycję jednostki, tak że wachta foniczna nie jest jedyną drogą, którą wezwanie o pomoc dochodzi.

Główne elementy

• Nadajnik-odbiornik MF/HF: zespół nadawczo-odbiorczy obejmujący wymagane pasma częstotliwości, typowo od 1.6 do 27.5 MHz, z zaprogramowanymi wcześniej konkretnymi kanałami alarmowymi i bezpieczeństwa GMDSS, zabezpieczonymi przed przypadkowym przestrojeniem.
• Sterownik DSC: osobna jednostka albo wbudowana funkcja, która formuje i wysyła cyfrowy alarm o niebezpieczeństwie na 2187.5 kHz (MF) i 8414.5 kHz (HF) oraz nasłuchuje na tych częstotliwościach nieprzerwanie w oczekiwaniu na alarmy przychodzące.
• Samoczynna jednostka dopasowania antenowego: dopasowuje wyjście nadajnika do anteny prętowej albo na sztagu w całym szerokim zakresie częstotliwości urządzenia, bo pojedyncza antena o stałej długości bez niej nie może być rezonansowa w każdym paśmie.
• Bateria i ładowarka instalacji radiowej: wydzielone rezerwowe źródło energii, odrębne od zasilania głównego statku, dobrane tak, by zasilać funkcje alarmowe i bezpieczeństwa przez ustalony najkrótszy czas po zaniku sieci.

Dobór i wymiarowanie

Obszar morski, na który jednostka jest certyfikowana w ramach GMDSS (od A1 do A4), rozstrzyga, co musi być zamontowane; MF/HF SSB z DSC staje się obowiązkowa, gdy podróże jednostki prowadzą ją w obszar morski A3 albo A4, poza zasięg VHF, a przy A4 także poza zasięg Inmarsat. Moc nadajnika, typowo około 150 watów PEP przy mniejszych instalacjach, dobiera się do anteny i spodziewanego wymogu zasięgu, a nie wybiera niezależnie. Pojemność baterii wymiaruje się względem najkrótszego wymaganego przez SOLAS czasu zasilania rezerwowego instalacji radiowej, a nie tylko względem tego, co zmieści się w dostępnej akumulatorni.

Przepisy i klasa

SOLAS rozdział IV ustala wymagania zabierania wyposażenia GMDSS według obszaru morskiego, a MF/HF SSB z DSC jest wyposażeniem obowiązkowym dla jednostek pracujących w obszarze morskim A3 albo A4, chyba że zamontowano uznane zestawienie zastępcze. Urządzenia radiowe wymagają uznania typu, a instalację sprawdza się przy przeglądzie pod kątem poprawnego zaprogramowania częstotliwości alarmowych, działania samoczynnej jednostki dopasowania antenowego i zdolności baterii rezerwowej do osiągnięcia jej znamionowego czasu pracy. Dziennik radiowy i zapisy prób wywołań DSC należą do tego, co sprawdzają inspektorzy i kontrola państwa portu.

Typowe usterki

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Uznanie typu obejmujące certyfikowany obszar morski GMDSS jednostki, a nie samo ogólne zatwierdzenie urządzeń radiowych.
• Udokumentowaną procedurę badania pojemności rezerwowej baterii i plan jej wymiany.
• Techników obeznanych właśnie z szukaniem usterek w jednostce dopasowania antenowego, bo to element psujący się w eksploatacji najczęściej.

Po każdej zmianie bandery, nazwy albo właściciela potwierdźcie, że MMSI zaprogramowany w sterowniku DSC zgadza się z aktualnym świadectwem - to sprawdzenie na pięć minut, które zapobiega wysłaniu alarmu pod błędną tożsamością.