Co sprawdzić w Kocioł pomocniczy.
Kocioł pomocniczy to wydzielona wytwornica pary, niemal zawsze opalana olejem, wytwarzająca parę niezależnie od silnika głównego. Podczas gdy ekonomizer spalinowy odzyskuje ciepło odpadowe z silnika głównego i działa tylko wtedy, gdy silnik pracuje przy rozsądnym obciążeniu, kocioł pomocniczy spala paliwo na żądanie i pokrywa zapotrzebowanie na parę w porcie, na kotwicy, przy manewrowaniu oraz zawsze wtedy, gdy wydajność ekonomizera nie starcza dla odbiorników takich jak podgrzewanie paliwa, mycie zbiorników czy ogrzewanie pomieszczeń mieszkalnych. Na wielu statkach kocioł pomocniczy i ekonomizer mają wspólny walczak parowy i pracują jako kocioł kombinowany, przełączając…
Co określa kocioł pomocniczy
Kocioł pomocniczy to wydzielona wytwornica pary, niemal zawsze opalana olejem, wytwarzająca parę niezależnie od silnika głównego. Podczas gdy ekonomizer spalinowy odzyskuje ciepło odpadowe z silnika głównego i działa tylko wtedy, gdy silnik pracuje przy rozsądnym obciążeniu, kocioł pomocniczy spala paliwo na żądanie i pokrywa zapotrzebowanie na parę w porcie, na kotwicy, przy manewrowaniu oraz zawsze wtedy, gdy wydajność ekonomizera nie starcza dla odbiorników takich jak podgrzewanie paliwa, mycie zbiorników czy ogrzewanie pomieszczeń mieszkalnych. Na wielu statkach kocioł pomocniczy i ekonomizer mają wspólny walczak parowy i pracują jako kocioł kombinowany, przełączając się samoczynnie między opalaniem olejem a ogrzewaniem spalinami, zależnie od tego, które źródło jest dostępne.
Główne elementy
Palenisko i palnik
Palenisko to komora spalania, w której rozpylony ciężki olej opałowy albo olej napędowy żeglugowy spala się przy ścianie wyłożonej materiałem ogniotrwałym. Palnik rozpyla paliwo parą, powietrzem albo ciśnieniem mechanicznym i ma czujnik płomienia, który w ciągu sekund odcina dopływ paliwa po zaniku płomienia, zapobiegając nagromadzeniu niespalonego paliwa mogącego zapalić się gwałtownie przy ponownym zapłonie.
Wiązka opłomek albo płomieniówek
Mniejsze kotły pomocnicze buduje się jako płomieniówkowe, gdzie gorący gaz przechodzi rurami otoczonymi wodą. Większe instalacje, zwłaszcza kotły kombinowane na zbiornikowcach, wykorzystują wiązki opłomek, ponieważ znoszą wyższe ciśnienia i szybciej reagują na zmiany obciążenia.
Walczak parowy i armatura
Walczak parowy oddziela parę od wody i nosi zawory bezpieczeństwa, wodowskazy oraz główny zawór odcinający pary. Przewiduje się dwa niezależne wskazania poziomu, przy czym jedno z nich to zwykle przetwornik zdalny zasilający układ alarmów i sterowania.
Układ wody zasilającej
Pompa zasilająca, zawór zwrotny zasilania oraz odgazowywacz albo zbiornik kaskadowy podają do walczaka wodę uzdatnioną. Jakość wody zasilającej, zawartość chlorków, pH, dozowanie pochłaniacza tlenu, liczy się dla trwałości kotła tak samo jak stan mechaniczny części ciśnieniowych.
Sterowanie spalaniem i łańcuch zabezpieczeń
Programowalny sterownik palnika prowadzi kolejno przewietrzanie, zapłon, potwierdzenie płomienia i modulację oraz wyłącza palnik przy niskim poziomie wody, zaniku płomienia, wysokim ciśnieniu pary albo awarii wentylatora powietrza do spalania.
Dobór i wymiarowanie
Projektową wydajność pary, wyrażaną w kilogramach pary na godzinę, wyznacza największe jednoczesne zapotrzebowanie: podgrzewanie ciężkiego oleju opałowego dla silnika głównego i zespołów prądotwórczych, mycie zbiorników na zbiornikowcach albo podgrzewanie ładunku. Ciśnienie robocze większości kotłów pomocniczych mieści się między mniej więcej 7 a 18 bar, dobrane do wężownic grzewczych i turbinowych pomp ładunkowych, które kocioł może zasilać. To wydajność parowania, a nie sama wielkość palnika, jest wartością, którą kupujący powinni porównywać, ponieważ kocioł zbyt mały wobec zapotrzebowania szczytowego zmusza załogę do pracy przy obniżonej temperaturze podgrzewania paliwa, co wpływa na lepkość i jakość spalania w silniku głównym.
Przepisy i klasa
Kotły pomocnicze podlegają wymaganiom towarzystw klasyfikacyjnych dotyczącym przeglądów kotłów, z okresowymi badaniami wewnętrznymi i zewnętrznymi, próbą hydrauliczną po większej naprawie oraz próbami akumulacji zaworów bezpieczeństwa. SOLAS rozdział II-2 wymaga środków odcięcia dopływu paliwa spoza pomieszczenia kotła oraz niezależnej pracy wentylatorów nadmuchu. Tam gdzie kocioł spala paliwo spełniające limity siarki Załącznika VI do MARPOL, obowiązują tu te same zasady zmiany paliwa i prowadzenia zapisów co dla silnika głównego.
Typowe usterki
| Usterka | Skutek |
|---|---|
| Zanieczyszczenie końcówki palnika od złego rozpylania paliwa | Niestabilny płomień, osady sadzy na powierzchniach rur, spadająca wymiana ciepła |
| Zanieczyszczenie wody zasilającej albo za małe dozowanie pochłaniacza tlenu | Korozja wżerowa i kamień po stronie wodnej, z czasem zniszczenie rur |
| Pękanie wyłożenia ogniotrwałego w palenisku | Punkty gorące na płaszczu i miejscowe przegrzewanie części ciśnieniowej |
| Dryf nastawy zaworu bezpieczeństwa | Zbyt wczesne otwieranie z utratą pary albo zbyt późne z ryzykiem nadciśnienia |
| Zanieczyszczenie czujnika płomienia | Zbędne wyłączenia albo, co gorsza, brak wykrycia rzeczywistego zaniku płomienia |
Na co zwrócić uwagę u dostawcy
- Uznanie typu przez klasę dla konstrukcji części ciśnieniowej i przewidzianych gatunków paliwa
- Udokumentowane zalecenia uzdatniania wody dobrane do spodziewanej na statku jakości wody zasilającej
- Dostępność zapasowych zespołów palnika i materiału ogniotrwałego zgodnego z geometrią paleniska
- Instalacje referencyjne o podobnej wydajności parowania na porównywalnych typach statków
- Czytelne rozwiązania dostępu do przeglądu rur i zdmuchiwania sadzy bez rozległego demontażu
Zapisuj zawartość chlorków i pH wody zasilającej na każdej wachcie; powolny dryf, który przez tygodnie pozostaje niezauważony, zamienia się w uszkodzenie rur przy kolejnym przeglądzie.