Instalacja skraplania oparów ładunku

Co wyróżnia tę instalację

Każdy ładunek gazu skroplonego odparowuje częściowo, gdy ciepło przenika do zbiornika, a te opary muszą gdzieś trafić. Jednostka spalania gazu spala je jako paliwo kotłowe, co marnuje ładunek i działa tylko dopóty, dopóki jest gdzie je spalać. Instalacja skraplania zamiast tego spręża opary, chłodzi je i zawraca do zbiornika jako ciecz, utrzymując niskie ciśnienie w zbiorniku i wysoką ilość ładunku przez całą długą podróż. Który obieg zostanie zastosowany, zależy od ładunku: LPG w temperaturze wrzenia pod ciśnieniem atmosferycznym daje się zwykle skroplić przez bezpośrednie sprężanie i skraplanie chłodzone wodą morską lub czynnikiem chłodniczym, natomiast zimniejsze ładunki, takie jak etylen, wymagają obiegu kaskadowego, w którym osobny obieg czynnika chłodniczego osiąga temperatury, względem których same opary ładunku nie są w stanie oddać ciepła.

Główne elementy

• Sprężarki ładunkowe – dwu- lub trzystopniowe sprężarki tłokowe albo śrubowe obsługujące gaz odparowany, dobrane i podzielone na stopnie odpowiednio do stosunku ciśnień wymaganego przez ładunek i obieg.
• Skraplacze – aparaty płaszczowo-rurowe chłodzone wodą morską dla ładunków w obiegu bezpośrednim albo parowniki czynnika chłodniczego w układzie kaskadowym, w którym końcowe chłodzenie realizuje dedykowany czynnik (na nowszych statkach zwykle typu R404A lub na bazie amoniaku).
• Ekonomizery i separatory – usuwają korki cieczy z gazu ssanego, zanim dotrze on do sprężarki, ponieważ porwanie cieczy jest jednym z najbardziej niszczących zdarzeń, jakie mogą spotkać sprężarkę tłokową.
• Regulacja ciśnienia w zbiorniku ładunkowym – oprzyrządowanie, które uruchamia, zatrzymuje i reguluje instalację tak, aby utrzymać ciśnienie w zbiorniku w zatwierdzonym dla danego ładunku zakresie.
• Uszczelnienia pokładowe (w niektórych rozwiązaniach) – zapobiegają cofaniu się oparów do instalacji gazu obojętnego, gdy instalacja obniża ciśnienie w zbiorniku.

Dobór i wymiarowanie

Wydajność podaje się w tonach gazu skroplonego na dobę i musi ona pokryć tempo odparowania ładunku przy najgorszej realnej kombinacji temperatury otoczenia, długości podróży i stopnia napełnienia zbiorników, z zapasem na wyłączenie jednej sprężarki lub jednego skraplacza. Wybór między obiegiem bezpośrednim a kaskadowym jest przesądzony przez najzimniejszy ładunek, do przewozu którego statek został zaprojektowany, a nie przez ładunek przeciętny, ponieważ późniejsze dobudowanie obiegu kaskadowego to duże przedsięwzięcie.

Przepisy i klasa

Kodeks IGC reguluje zabudowę zbiorników ładunkowych i związane z nimi systemy przeładunkowe na gazowcach, w tym granice ciśnienia i temperatury, na jakie zaprojektowany jest każdy typ zbiornika, oraz układy zaworów bezpieczeństwa, które zabezpieczają instalację skraplania, gdy ta nie nadąża. Zbiorniki ciśnieniowe w ciągach sprężarek i skraplaczy podlegają okresowym przeglądom klasyfikacyjnym, a zawory bezpieczeństwa są badane pod kątem działania i nastawiane w ustalonych odstępach.