System detekcji gazu

Panel sterowania i alarmowania

Panel zapisuje odczyty przypisane do każdego punktu poboru, uruchamia alarmy dźwiękowe i optyczne na dwóch progach, zwykle alarm wstępny w pobliżu 20% dolnej granicy palności i alarm wysoki w pobliżu 60%, oraz współpracuje z układami wentylacji i sterowania ładunkiem, aby potwierdzony wysoki odczyt mógł samoczynnie wyłączyć wentylatory albo zamknąć klapy.

Dobór i wymiarowanie

Miarodajne wielkości to liczba punktów poboru potrzebna do pokrycia zatwierdzonych pomieszczeń, czas cyklu pełnego obiegu próbkowania (zwykle poniżej 30 minut, w nowszych instalacjach krócej), technika czujników dobrana do zakresu ładunków oraz to, czy w pakiecie jest monitorowanie niedoboru tlenu dla przestrzeni międzybarierowych i pustych, w których stosuje się przedmuchiwanie azotem.

Przepisy i klasa

Stała detekcja gazu na gazowcach jest wymagana na mocy Kodeksu IGC, który określa, które pomieszczenia trzeba nadzorować, jakie są nastawy alarmów i jakie działania mają nastąpić. Towarzystwa klasyfikacyjne obejmują system przeglądem przy każdym przeglądzie rocznym i odnowieniowym, a sprawdzenia gazem kalibracyjnym są zwykle wymagane w odstępach ustalonych przez producenta i przyjętych przez klasę, najczęściej co sześć do dwunastu miesięcy.

Typowe usterki

• Zatkany albo zgnieciony przewód poboru daje fałszywie stabilny niski odczyt i może zamaskować rzeczywisty wyciek.
• Dryf albo zatrucie czujnika, na przykład opary silikonu unieruchamiające perełki katalityczne, powoduje zaniżanie odczytów, które ujawnia się dopiero przy kolejnym sprawdzeniu kalibracji.
• Zużycie pompy poboru spowalnia cykl próbkowania, więc alarm przychodzi później, niż obiecuje projektowy czas cyklu.
• Skropliny w przewodach poboru na trasach o dużych wahaniach temperatury okresowo blokują przepływ i dają chaotyczne odczyty.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Technika czujników sprawdzona dla konkretnego zakresu ładunków, w jakich pływa jednostka, a nie ogólny czujnik węglowodorowy przystosowany na siłę do pracy z amoniakiem czy etylenem.
• Dostępność zapasowych czujników i gazu kalibracyjnego w portach, do których jednostka rzeczywiście zawija.
• Udokumentowane procedury kalibracji i badania czasu odpowiedzi odpowiadające temu, o co klasa poprosi przy przeglądzie.
• Zgodność integracyjna z istniejącym układem sterowania ładunkiem i alarmowania, a nie samodzielny dodatek.

Traktuj zapisy kalibracji systemu detekcji gazu równie poważnie jak jego dziennik alarmów: system, który nigdy nie wywołał prawdziwego alarmu, ale też nie był terminowo sprawdzany kalibracyjnie, nie mówi nic o tym, czy rzeczywiście wychwyciłby wyciek.