Separator wód zęzowych (OWS 15ppm)

Czym jest ten typ

Separator wód zaolejonych na 15 ppm oczyszcza wodę zęzową zebraną w pomieszczeniach maszynowych tak, by każdy zrzut za burtę zawierał nie więcej niż 15 części oleju na milion, czyli granicę ustaloną przez MARPOL załącznik I dla zrzutu poza obszarami specjalnymi. Różni się od wirówki paliwa czy oleju smarowego zarówno przeznaczeniem, jak i budową: OWS radzi sobie z zasilaniem brudniejszym i bardziej zmiennym — wodą zęzową zmieszaną z detergentami, rdzą i olejem zemulgowanym — i musi wykazywać zgodność nieprzerwanie przez miernik zawartości oleju w przewodzie, a nie tylko wytwarzać ogólnie czystszy wypływ.

Główne elementy

• Pierwszy stopień separacji — typowo rozdział grawitacyjno-koalescencyjny usuwający większość wolnego oleju, nim woda dotrze do dokładniejszego oczyszczania.
• Drugi stopień / separacja dokładna — płyty koalescencyjne, membrana albo stopień flotacyjny sprowadzający zawartość oleju ku celowi 15 ppm.
• Miernik zawartości oleju (OCM/ODM) — ciągły analizator w przewodzie, osobno certyfikowany, mierzący wodę po oczyszczeniu i wyzwalający samoczynne urządzenie zatrzymujące po przekroczeniu granicy.
• Samoczynne urządzenie zatrzymujące — zatrzymuje zrzut za burtę (zwykle przez przekierowanie do zbiornika retencyjnego) samoczynnie w chwili, gdy miernik pokaże powyżej 15 ppm, bez potrzeby działania operatora.
• Alarm zęzowy i zawory poboru próbek — wspierają nadzór i okresowe potwierdzanie osiągów instalacji.

Dobór i wymiarowanie

Wydajność ustala objętość zęz pomieszczeń maszynowych i typowe obciążenie olejem w wodzie z maszynowni, wyrażone jako przepustowość w metrach sześciennych na godzinę. Technika separacji (grawitacyjno-koalescencyjna, membranowa albo łączona) wpływa na to, jak dobrze radzi sobie z olejem zemulgowanym przez detergenty i środki czyszczące, co bywa zadaniem trudniejszym niż olej wolny.

Przepisy i klasa

MARPOL załącznik I, prawidło 14, ustala granicę zrzutu 15 ppm i wymaga zestawienia OWS, miernika zawartości oleju i samoczynnego urządzenia zatrzymującego na statkach od 400 GT wzwyż, zbudowanych według norm rezolucji IMO MEPC.107(49) dla urządzeń zamontowanych od 2005 roku (starsze urządzenia mogą pozostać pod MEPC.60(33)). Przeglądy klasy i bandery sprawdzają świadectwa uznania typu zarówno separatora, jak i miernika, potwierdzają, że funkcja samoczynnego zatrzymania i przekierowania naprawdę działa, oraz porównują wpisy w Książce zapisów olejowych część I z zarejestrowanymi osiągami urządzenia.

Typowe usterki

• Czujnik miernika zawartości oleju zabrudzony błonką olejową albo kamieniem, dający fałszywie niski odczyt pozwalający przejść niezauważenie zrzutowi ponad granicą.
• Samoczynne urządzenie zatrzymujące obejściowane albo przesterowane ręcznie — poważne uchybienie, a jeśli robi się to, by obejść instalację, naruszenie MARPOL z bezpośrednimi następstwami dla osób w to zaangażowanych.
• Nasycone albo przekanalizowane złoże koalescencyjne, przez co skuteczność rozdziału spada, choć urządzenie nadal pracuje i przepuszcza wodę.
• Stosowanie detergentów albo środków czyszczących w zęzie, tworzące emulsję, do której rozbicia separatora nie zaprojektowano, co okresowo przerasta instalację.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Uznanie typu zarówno dla separatora, jak i dla miernika zawartości oleju według właściwej rezolucji MEPC, dopasowane do daty budowy albo doposażenia jednostki.
• Wykazane osiągi wobec oleju zemulgowanego, a nie tylko wolnego, jeśli jednostka regularnie stosuje chemikalia do mycia zęz.
• Dostępność części zamiennych i złóż koalescencyjnych na trasach żeglugi jednostki.
• Jasną dokumentację próby rozruchowej właśnie dla funkcji samoczynnego urządzenia zatrzymującego.

Nigdy nie traktujcie samoczynnego urządzenia zatrzymującego jako niedogodności do obejścia — to element, który kontrola państwa portu i śledczy bandery sprawdzają w pierwszej kolejności po każdym stwierdzeniu zrzutu oleju, a jego nienaruszalność oddziela uchybienie od postępowania karnego.