Instalacja pianowa (pokład)

Co wyróżnia pokładową instalację pianową

Stała pokładowa instalacja pianowa istnieje dla jednego zadania: ugasić pożar rozlewiska wyciekłego ładunku ciekłego na odkrytym pokładzie zbiornikowca, zanim rozprzestrzeni się na manifold, wyloty wentylacji pompowni albo pomieszczenia mieszkalne. Sama woda tego nie potrafi, ponieważ palący się węglowodór pływa po wodzie i pali się dalej, rozprzestrzeniając się. Roztwór pianotwórczy tworzy kożuch odcinający tlen od powierzchni i chłodzący ją, i robi to nadal po tym, jak strumień przesunął się dalej, dlatego pianę przewiduje się do ochrony pokładu ładunkowego, podczas gdy zalewanie CO2 obejmuje zamknięte przestrzenie maszynowe, a tryskacze pomieszczenia mieszkalne. Instalacja jest całkowicie oddzielona od magistrali pożarowej statku, choć czerpie z niej wodę morską, a także od instalacji gazu obojętnego używanej do zabezpieczania samych zbiorników.

Główne elementy

Zbiornik koncentratu pianotwórczego

Osobny zbiornik, zwykle ustawiony na poziomie pokładu albo w pompowni, mieści dość koncentratu na wymagany czas podawania. Materiał zbiornika i powłoka wewnętrzna muszą być zgodne z rodzajem koncentratu, ponieważ koncentraty fluoroproteinowe i syntetyczne zachowują się w przechowywaniu inaczej.

Dozownik

Dozownik wprowadza koncentrat do strumienia wody morskiej w stałym stosunku, zwykle 3% albo 6%, zależnie od dopuszczonego rodzaju piany. Dozowniki z równoważeniem ciśnienia utrzymują dokładny stosunek w szerokim zakresie przepływu; proste inżektory liniowe są tańsze, ale odchodzą od stosunku przy zmianach ciśnienia pompy, co jest najczęstszą pojedynczą przyczyną słabej piany na pokładzie.

Działka pokładowe i zwijadła wężowe

Stałe działka, część sterowana zdalnie z bezpiecznego miejsca, podają pianę na pokład bez wystawiania załogi na promieniowanie cieplne. Zwijadła wężowe z przenośnymi prądownicami pianowymi pokrywają miejsca, do których działka nie sięgają, na przykład za konstrukcjami pokładowymi.

Magistrala pierścieniowa

Rurociąg biegnie na całej długości pokładu ładunkowego, połączony poprzecznie, aby jeden uszkodzony odcinek nie wyłączył całej instalacji, oraz odwadniany albo ogrzewany na trasach narażonych na oblodzenie bryzgami.

Dobór i wielkość

Pokładowe instalacje pianowe dobiera się według powierzchni pokładu, a nie pojemności zbiorników. Podstawą projektową jest zwykle powierzchnia pokładu nad największym pojedynczym zbiornikiem ładunkowym albo określony udział całej powierzchni pokładu ładunkowego, zależnie od tego, co jest miarodajne, wraz z intensywnością podawania wyrażoną w litrach roztworu pianotwórczego na metr kwadratowy na minutę oraz minimalnym czasem podawania. Chemikaliowce przewożące ładunki reaktywne zwykle potrzebują dłuższego nieprzerwanego czasu podawania niż zbiornikowce do ropy surowej czy produktów. Znaczenie ma także wybór koncentratu: piany białkowe i fluoroproteinowe dają dużą odporność na ponowny zapłon, ale mniejszą płynność; formulacje syntetyczne i bezfluorowe rozpływają się szybciej i są coraz częściej zamawiane, ponieważ koncentraty AFFF na bazie PFAS podlegają zaostrzającym się ograniczeniom środowiskowym w kilku administracjach flagowych i portach.

Przepisy i klasa

Stałe instalacje pianowe na zbiornikowcach podlegają SOLAS rozdział II-2 oraz szczegółom technicznym Kodeksu FSS IMO, który określa intensywność podawania, minimalny czas i pokrycie działkami. Towarzystwa klasyfikacyjne wymagają, aby koncentrat miał uznanie typu IMO odpowiadające jakości piany określonej w planie ochrony przeciwpożarowej statku, a przegląd okresowy obejmuje badanie jakości piany, ze sprawdzeniem liczby spienienia i czasu wykraplania wobec pierwotnego świadectwa koncentratu, ponieważ piana traci właściwości w przechowywaniu, nawet gdy zbiornik wygląda dobrze.

Typowe usterki

• Zestarzały lub zanieczyszczony koncentrat - piana rozpada się, zanim utworzy trwały kożuch, co pozwala na ponowny zapłon już zaatakowanego rozlewiska.
• Rozstrojenie dozownika - skorodowane kryzy dozujące albo źle nastawiony inżektor podają za mało koncentratu, dając cienką, krótkotrwałą pianę, która przy szybkiej próbie wygląda dobrze, ale zawodzi przy dłuższym podawaniu.
• Zatkane dysze działek - narosty soli i zanieczyszczeń skracają zasięg rzutu, pozostawiając dalszy koniec pokładu bez ochrony.
• Korozja magistrali pierścieniowej - stałe zasolone bryzgi ścieniają rurociąg przez lata; przeciek przez drobny otwór obniża ciśnienie w instalacji dokładnie wtedy, gdy potrzebny jest pełny przepływ.
• Zatarte napędy zdalne działek - działka, którymi nigdy nie porusza się między ćwiczeniami, mogą zablokować się w jednym położeniu, co przekreśla sens sterowania zdalnego.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Dokładność dozowania wykazana w całym zakresie przepływu, a nie tylko w znamionowym punkcie projektowym.
• Koncentrat z aktualnym uznaniem typu IMO odpowiadającym planowi ochrony przeciwpożarowej statku, w tym warianty bezfluorowe tam, gdzie przepisy państwa portu albo bandery ograniczają PFAS.
• Dane z badań i dokumentacja w formie przydatnej do przeglądu klasyfikacyjnego, a nie sama ogólna karta katalogowa.
• Potwierdzona zgodność z istniejącym dozownikiem, jeżeli wymieniany jest sam koncentrat, ponieważ różne rodziny pian nie zawsze dają się mieszać i nie działają tak samo przez ten sam osprzęt.
• Sieć serwisowa zdolna dostarczyć uzupełnienie koncentratu w portach, do których statek rzeczywiście zawija.

Badaj jakość piany według harmonogramu, a nie dopiero gdy instalacja czeka na przegląd - koncentrat, który przetrwał gorące lato w maszynowni, może nie przejść badania czasu wykraplania na lata przed upływem podanego terminu przydatności.