Haki ładunkowe & szakle

Krętliki

Haki i szakle z krętlikiem pozwalają zawieszonemu ładunkowi swobodnie się obracać, co powstrzymuje skręcanie się i rozwarstwianie liny stalowej pod obciążeniem, częstą przyczynę przedwczesnej awarii liny przy długich podniesieniach.

Dobór i wymiarowanie

Dobór wychodzi od dopuszczalnego obciążenia roboczego, a nie od obciążenia niszczącego. Klasa i producent stosują oba współczynnik bezpieczeństwa, zwykle rzędu 5:1 albo 6:1 między najmniejszym obciążeniem niszczącym a WLL, a ten zapas nie jest buforem do świadomego zużycia. Gatunek materiału ma znaczenie: kute gatunki stopowe (często oznaczone jako gatunek 6, 8 albo wyższy) są normą w robocie ładunkowej; szakle ze stali zwykłej sprzedawane jako ogólna galanteria żelazna nie mają klasy udźwigu i nie powinny nigdy pojawić się w osprzęcie ładunkowym statku. Ochronę przed korozją dobiera się do rodzaju żeglugi: cynkowanie ogniowe do ogólnej roboty ładunkowej, a stal nierdzewna albo powłoki specjalne tam, gdzie osprzęt stale wystawiony jest na bryzgi. Średnica kabłąka i średnica sworznia muszą pasować do zawiesia albo szakli, z jaką będą łączone; za mały sworzeń w za dużym kabłąku dopuszcza obciążenie boczne, którego klasyfikacja nigdy nie uwzględniała.

Przepisy i wymagania klasy

Haki dźwigowe i szakle używane przy przeładunku wpisuje się do rejestru urządzeń przeładunkowych statku i podlegają one okresowym badaniom szczegółowym oraz próbom obciążeniem według przepisów klasy, typowo w cyklu czteroletnim do pięcioletniego zależnie od bandery i towarzystwa klasyfikacyjnego. Elementy używane w systemie mocowania kontenerów albo ładunków drobnicowych podlegają zatwierdzonemu okrętowemu podręcznikowi mocowania ładunku, który określa rodzaj, WLL i liczbę osprzętu mocującego dopuszczonego dla każdego układu ładunku. Każdy element musi nosić czytelne wybicie WLL, a gdzie to właściwe, odnośnik do certyfikatu; osprzęt bez identyfikowalnego oznakowania nie jest uznawany za zdatny do użycia, niezależnie od jego widocznego stanu.

Typowe usterki

• Odkształcenie od przeciążenia (wygięty kabłąk, rozwarta gardziel haka), które po cichu obniża prawdziwe WLL poniżej wybitej wartości, bez starannego pomiaru często niewidoczne.
• Korozja powierzchniowa i wżery, które skupiają naprężenie we wżerze i mogą prowadzić do nagłego pęknięcia bez wcześniejszego ostrzeżenia o przeciążeniu.
• Zużyty albo uszkodzony gwint sworznia w szaklach z sworzniem wkręcanym, przez co sworzeń wykręca się i rozłącza pod drganiami albo przy cyklu poluzowania.
• Brak albo nieczytelność oznaczenia WLL, co samo w sobie wystarcza do wybrakowania elementu, skoro bezpiecznego obciążenia nie da się już potwierdzić.
• Niedobrane zestawienia, jak szakla za wąska do swojego zawiesia, wymuszająca obciążenie boczne i wyginająca sworzeń pod obciążeniem, do jakiego szakla przy tym kącie nigdy nie była zaklasyfikowana.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Certyfikację według uznanej normy dźwignicowej z dostarczanymi do każdej partii świadectwami próby obciążeniem, a nie samo uznanie typu na papierze.
• Poprawne, trwałe oznaczenie WLL i pełną identyfikowalność materiału aż do wytopu albo partii odkuwek.
• Zgodność potwierdzoną względem istniejących na statku rozmiarów lin, łańcuchów i zawiesi, a nie ogólne dopasowanie rozmiaru.
• Dostępność pojedynczych sworzni i części zamiennych, żeby uszkodzona szakla nie wymuszała wymiany całego zestawu osprzętu.

Szakla bez czytelnego wybicia WLL zostaje wybrakowana na pierwszy rzut oka podczas przeglądu, jakkolwiek solidnie by wyglądała; nigdy nie ufajcie elementowi dźwignicowemu, którego nie potraficie powiązać z jego certyfikatem.