Co sprawdzić w Generator azotu (PSA).
95 modeli od 10 producentów. Poniżej przegląd producentów i pełna lista modeli.
Co wyróżnia wytwarzanie azotu metodą PSA
Konwencjonalne instalacje gazu obojętnego palą olej opałowy i płuczą spaliny do mieszaniny ubogiej w tlen, która nadal niesie ślady tlenków siarki i sadzy. Generator azotu z adsorpcją zmiennociśnieniową zamiast tego spręża zwykłe powietrze i przepycha je przez złoża węglowego sita molekularnego adsorbującego preferencyjnie tlen, zostawiając strumień bogaty w azot. Nie ma spalania, nie ma chemii spalin do opanowania ani zużycia paliwa związanego z zadaniem inertyzacji -- dlatego chemikaliowce i gazowce wolą go od gazu obojętnego ze spalin przy ładunkach nieznoszących produktów ubocznych spalania.
Przeczytaj cały przewodnik
Główne elementy
Sprężarka powietrza i podczyszczanie
Karmi złoża sita suchym, bezolejowym sprężonym powietrzem; każde porwanie wilgoci lub oleju ostro skraca trwałość sita.
Złoża węglowego sita molekularnego
Dwa lub więcej naczyń pracujących w naprzemiennych cyklach adsorpcji i regeneracji, tak by instalacja dawała ciągły strumień azotu, gdy jedno złoże upuszcza złapany tlen i regeneruje się pod obniżonym ciśnieniem.
Regulacja czystości i przepływu
Analizator tlenu w strumieniu produktu karmi zawór regulacyjny, który dostraja przepływ albo kieruje gaz poza specyfikacją do atmosfery, aż czystość po rozruchu wróci.
Kryteria doboru
- Wymagana czystość -- osłona zbiorników ładunkowych przyjmuje często 95 do 97.5 procent azotu, gdy niektóre gatunki chemiczne żądają wyższej czystości i mniejszego przepływu.
- Wydatek dobrany do tempa napełniania lub przedmuchiwania największego pojedynczego zbiornika, bo instalacje niedowymiarowane nie nadążą przy szybkim wyładunku.
- Pojemność złóż sita i oczekiwana jakość powietrza zasilającego, bo wilgotność i temperatura otoczenia obie wpływają na osiągalną czystość.
Przepisy i klasa
Ujednolicone wymagania IACS i przepisy klasy dla instalacji gazu obojętnego stosują się do instalacji PSA tak samo jak do spalinowych, kryjąc nadzór zawartości tlenu, nastawy alarmów i układy rezerwowe. Kodeks IGC IMO zajmuje się wymaganiami inertyzacji na gazowcach, gdzie instalacje azotowe są częste, a przeglądy klasy sprawdzają kalibrację analizatora tlenu i zdolność instalacji do utrzymania wymaganej atmosfery zbiorników nieprzerwanie przez całą podróż.
Typowe usterki
- Zanieczyszczenie złóż sita porwanym olejem w powietrzu zasilającym, obniżające czystość azotu stopniowo, a nie od razu, i mogące umknąć bez zapisu trendów.
- Dryf analizatora tlenu dający fałszywy odczyt czystości, który albo marnuje azot przez zbędne upusty, albo — gorzej — wpuszcza do zbiornika gaz poza specyfikacją.
- Zużycie zaworów regeneracji powodujące niepełne przełączanie złóż, co pokazuje się jako powolny spadek czystości przy dużym poborze.
- Niedowymiarowany bufor produktu powodujący zapady czystości przy gwałtownych skokach poboru na początku przedmuchiwania zbiorników.
Na co zwrócić uwagę u dostawcy
- Podane z góry interwały i koszty wymiany złóż sita, bo to główny powtarzalny wydatek instalacji.
- Udokumentowane osiągi czystości i przepływu w zakresie temperatur i wilgotności otoczenia, w jakim statek naprawdę pływa.
- Typ analizatora tlenu i harmonogram kalibracji zgodne z istniejącymi na statku częściami i zapasem gazu kalibracyjnego.
Czystość azotu na papierze mierzy się przy analizatorze, nie przy zbiorniku -- długie, źle przedmuchane linie rozdzielcze mogą pozwolić tlenowi wdyfundować z powrotem w gaz osłonowy na długo przed dotarciem do dalekiego zbiornika; badajcie więc faktyczną atmosferę zbiornika, nie sam odczyt na wyjściu generatora.
