Łódź ratownicza

Co wyróżnia łódź ratowniczą

Łódź ratownicza jest budowana na prędkość i zwrotność, nie na przetrwanie wrogiego stanu morza w pełni obciążona jak łódź ratunkowa. Woduje się ją ze sternikiem i jednym czy dwoma ludźmi, nie z pełną obsadą, a jej zadaniem jest szybko dotrzeć do człowieka za burtą albo przewozić rozbitków między jednostką w opałach a łodziami ratunkowymi, gdy te są już na wodzie. Szybkie łodzie ratownicze dodają sztywny lub pneumatyczny kołnierz, mocniejszy silnik przyczepny lub wbudowany i zdolność samoprostowania, której standardowa łódź ratownicza nie potrzebuje.

Główne elementy

Kadłub i wyporność

Typy sztywnokadłubowe używają laminatu lub aluminium z wbudowanymi komorami wypornościowymi; szybkie łodzie ratownicze dodają zwykle napompowany kołnierz dla odbijania i dodatkowej rezerwy wyporu przy pracy wzdłuż kadłuba czy tratwy.

Napęd

Benzynowe silniki przyczepne pozostają częste na mniejszych łodziach za szybki start i małą masę, choć coraz częściej specyfikuje się wbudowany diesel lub napęd strugowodny tam, gdzie przechowywanie benzyny na statku budzi obawy. Napęd musi dawać co najmniej 6 węzłów i dość rezerwy mocy, by holować tratwę przeciw wiatrowi i prądowi.

Żurawik i urządzenie zwalniające

Wodowanie idzie żurawikiem jedno- lub dwutaliowym z hakiem hydrostatycznym lub ręcznym. Ten osprzęt niesie przy wodowaniu i podnoszeniu pełną masę obsadzonej łodzi — i jest częścią o najgorszej historii wypadków całej rodziny środków ratunkowych.

Wyposażenie pokładowe

Łódź ratownicza niesie okrojony zestaw wobec łodzi ratunkowej: pływającą linkę, apteczkę, bosak, czerpak, latarkę oraz transponder poszukiwawczo-ratowniczy — wymiarowany na krótką operację podjęcia, nie na długie przetrwanie.

Dobór i wymiarowanie

Pojemność podaje się normalnie dla obsady co najmniej równej wymaganej przez SOLAS grupie ratowniczej statku, zwykle na 4-6 osób. Prędkość, promień wychyłu żurawika, wysokość wejścia nad wodnicą i masa sztauowania wobec istniejącego udźwigu żurawika statku — wszystko to napędza wybór między łodzią standardową a szybką.

Przepisy i wymagania klasy

Rozdział III konwencji SOLAS i Kodeks środków ratunkowych (LSA) ustalają standard osiągów: prędkość minimalną, pojemność, próby żurawika i urządzenia zwalniającego oraz czas zwodowania w ramach organizacji opuszczenia statku. Urządzenie zwalniające musi być remontowane i próbowane pod obciążeniem w interwale Kodeksu LSA i wytwórcy, typowo rocznie, z gruntownym badaniem pięcioletnim łącznie z dynamiczną próbą hamulca windy. Talie odnawia się w stałym interwale wymiany, nie tylko według stanu.

Typowe usterki

• Zakleszczony lub skorodowany hak zwalniający — nie puszcza czysto albo, gorzej, zwalnia przedwcześnie pod obciążeniem
• Zmurszały lub niedopompowany kołnierz szybkiej łodzi — utrata odbijania i rezerwy wyporu przy burcie
• Silnik przyczepny nieodpalający na zimno — opóźnia krytyczną czasowo reakcję na człowieka za burtą
• Postrzępione lub przeterminowane talie — obniżone bezpieczne obciążenie robocze przy wodowaniu i podnoszeniu
• Zatkany korek zęzowy lub spustowy — łódź nabiera wody, gdy tylko znajdzie się na fali

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Homologacja Kodeksu LSA zgodna z dokładnie zamontowanym żurawikiem i urządzeniem zwalniającym
• Promień wychyłu żurawika i układ wejścia zgodne z istniejącym rozkładem pokładu
• Udokumentowana historia prób obciążeniowych dostarczanego urządzenia zwalniającego i talii
• Typ silnika zgodny z paliwem już wożonym i bunkrowanym na statku
• Wsparcie serwisowe dla hamulca windy i mechanizmu haka w zwykłych portach statku

Mierzcie na ćwiczeniach pełne wodowanie, odejście na silniku i podjęcie, nie tylko sam zrzut - łódź ratownicza, której nie da się szybko wziąć z powrotem na pokład, zostawia własną załogę wystawioną.