Główna sprężarka powietrza (30 bar)

Co wyróżnia główną sprężarkę powietrza

Sprężarki powietrza roboczego na statku chodzą przy 7 do 8 bar do narzędzi pneumatycznych i ogólnego użytku. Główna sprężarka powietrza to zupełnie inna maszyna, budowana, by ładować butle powietrza rozruchowego do 25 do 30 bar, żeby silnik główny i pomocnicze dały się obrócić pneumatycznie. Ponieważ statek bez powietrza rozruchowego nie uruchomi swoich silników, traktuje się ją jako sprzęt krytyczny dla bezpieczeństwa, a nie rutynową instalację użytkową, a jej wymiarowanie, redundancja i badania są określane z tą myślą.

Główne elementy

Stopnie sprężania

Typowo maszyna tłokowa dwu- lub trzystopniowa z chłodzeniem międzystopniowym i końcowym, bo osiągnięcie 30 bar w jednym stopniu wytwarzałoby nadmierne ciepło i naprężenia mechaniczne.

Butle powietrza

Dwie osobne butle powietrza rozruchowego wymagane przez SOLAS, każda wymiarowana na minimalną liczbę kolejnych rozruchów bez doładowania, tak by awaria jednej butli lub sprężarki nie zostawiła maszynowni bez zdolności rozruchu.

Bezpieczeństwo i regulacja

Zawory upustowe przy każdym stopniu, automatyczna sekwencja odciążania przy starcie i stopie oraz separatory wilgoci lub osuszacze trzymające kondensat z dala od systemu powietrza rozruchowego, gdzie może zamarznąć w zaworach sterujących rozdzielacza powietrza rozruchowego silnika.

Kryteria doboru

• Czas ładowania i pojemność butli dobrane do liczby kolejnych rozruchów silnika wymaganej przepisami klasy dla konfiguracji silników statku.
• Redundancja: SOLAS wymaga co najmniej dwóch sprężarek głównych o odpowiedniej łącznej wydajności, więc wydajność jednej jednostki sama w sobie nie jest podstawą projektową.
• Poziom automatyzacji, bo bezobsługowe przedziały maszynowe potrzebują sprężarki startującej, ładującej i odciążającej się automatycznie według ciśnienia w butli, bez udziału obsługi.

Przepisy i klasa

Rozdział II-1 konwencji SOLAS ustala minimalną liczbę rozruchów silnika, jaką butle muszą udźwignąć, i wymaga co najmniej dwóch niezależnych sprężarek zdolnych naładować butle w określonym czasie. Przepisy klasy dodają okresowe badanie zaworów upustowych, interwały przeglądu wewnętrznego butli i certyfikację zaworów bezpieczeństwa, a znak maszynowni bezwachtowej dokłada wymagania automatycznego taktowania i zdalnego alarmu niskiego ciśnienia powietrza rozruchowego.

Typowe usterki

• Porwanie wilgoci do systemu powietrza rozruchowego z padłego lub zaniedbanego osuszacza, powodujące oblodzenie zaworów sterujących albo korozję w rozdzielaczu powietrza rozruchowego silnika.
• Zużyte pierścienie tłokowe lub zawory zmniejszające wydajność stopnia końcowego, co pokazuje się jako dłuższy czas ładowania, nim pokaże się jako całkowite nieosiągnięcie ciśnienia zadanego.
• Zatarcie zaworu bezpieczeństwa od rzadkiego badania, odkryte dopiero, gdy nie podniesie się przy przeglądzie albo, gorzej, przy prawdziwym zdarzeniu nadciśnieniowym.
• Wadliwe działanie automatycznego odciążacza każące sprężarce pracować ciągle na zamknięty zawór i przegrzewające stopień końcowy.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Udokumentowane krzywe wydajności przy faktycznym ciśnieniu ładowania butli i w zakresie temperatur otoczenia, w jakim statek pracuje, nie tylko w standardowych warunkach prób.
• Wspólność części z siostrzanymi sprężarkami na pokładzie, zmniejszająca magazyn części potrzebny dla dwóch niezależnych jednostek.
• Sieć wsparcia serwisowego wzdłuż faktycznych szlaków statku, bo tego sprzętu nie wolno długo zostawiać w pracy z pogorszonymi osiągami.

Zapisujcie czas ładowania od pustej butli do ciśnienia roboczego na każdej wachcie, nie tylko przy przeglądzie -- powolny, ale stały wzrost czasu ładowania to zwykle pierwszy znak zużycia stopni, na długo przed tym, nim sprężarka wprost obleje próbę ciśnieniową.