Centrala detekcji gazu

Co wyróżnia centralę

Pojedyncze głowice pomiarowe jedynie wykrywają; to w centrali odczyty stają się decyzją. Odpytuje ona każdą strefę na swojej pętli, porównuje każdy odczyt z niskim i wysokim progiem alarmowym ustawionym dla danego pomieszczenia i rodzaju gazu, uruchamia alarmy dźwiękowe i optyczne, na które załoga faktycznie reaguje, i może być wpięta w blokady wyłączające wentylatory, zamykające klapy pożarowe albo odcinające zasilanie urządzeń nieiskrobezpiecznych w chwili przekroczenia progu. Statek może mieć tuzin znakomitych głowic i mimo to być źle chroniony, jeżeli stojąca za nimi centrala jest stara, zaniedbana albo skonfigurowana z progami, które nie odpowiadają już rzeczywistemu sposobowi użytkowania pomieszczeń.

Główne elementy

Moduły wejść strefowych

Tu kończy się okablowanie obiektowe od głowic pomiarowych, albo jako klasyczne strefy na sztywno okablowane, albo jako pętla adresowalna wskazująca, która konkretna głowica zgłosiła odczyt.

Logika alarmowa i procesor

Stosuje ustawione dla każdej strefy progi niski i wysoki, generuje osobno stany alarmu i usterki oraz porządkuje w czasie działania opóźnione, takie jak ostrzeżenie wstępne przed samoczynnym wyłączeniem.

Wyświetlacz i panel synoptyczny

Panel synoptyczny albo wyświetlacz cyfrowy pokazuje, która strefa i który gaz wywołały alarm, dzięki czemu wachtowy nie musi iść do detektora, aby się tego dowiedzieć.

Przekaźniki wyjściowe i blokady

Wyjścia bezpotencjałowe łączą się z rozrusznikami wentylatorów, siłownikami klap albo obwodami wyłączania silnika i zamieniają odczyt gazu w fizyczne działanie zabezpieczające, nie czekając na reakcję człowieka.

Zasilanie rezerwowe

Zasilanie akumulatorowe utrzymuje centralę i jej alarmy w działaniu przez czas przerwy w zasilaniu sieciowym, ponieważ zagrożenia gazowe nie czekają na przywrócenie zasilania z lądu albo z prądnicy.

Dobór i wymiarowanie

Dobór zaczyna się od liczby rzeczywiście potrzebnych stref i rodzajów gazu: gaz palny wyrażony jako procent dolnej granicy wybuchowości, niedobór albo nadmiar tlenu, siarkowodór, dwutlenek węgla lub konkretne gazy toksyczne, zależnie od ładunku i obsługiwanych pomieszczeń. Samą centralę montuje się zwykle w strefie bezpiecznej, z barierami iskrobezpiecznymi chroniącymi okablowanie obiektowe wchodzące w strefę zagrożoną, więc certyfikacja dla stref zagrożonych dotyczy barier i urządzeń obiektowych, a nie obudowy centrali. Liczy się też protokół integracji, ponieważ centrala, która nie potrafi porozumieć się z istniejącym na statku zintegrowanym systemem alarmowym, wymusza osobny, odłączony punkt alarmowy na mostku.

Przepisy i klasa

Stała detekcja gazu jest obowiązkowa w określonych pomieszczeniach na mocy SOLAS rozdział II-2, a ciągła detekcja stała jest podstawowym wymaganiem Kodeksu IGC dla gazowców i Kodeksu IBC dla chemikaliowców, obejmując zarówno gazy związane z ładunkiem, jak i przestrzenie zamknięte. Przepisy klasyfikacyjne na ogół wymagają, aby system przechodził w stan alarmu albo usterki, zamiast zawodzić po cichu, więc utrata czujnika albo usterka okablowania musi sama zostać zasygnalizowana.

Typowe usterki

• Dryf czujnika jeszcze niezgłoszony - detektor wskazuje za nisko, nie przechodząc w stan usterki, i daje fałszywe przekonanie, że pomieszczenie jest bezpieczne.
• Przerwa w pętli obiektowej - utracona strefa pokazuje usterkę, której załoga może nie zauważyć szybko, jeżeli alarm usterki centrali traktuje się mniej pilnie niż alarm gazowy.
• Zablokowane styki przekaźnika blokady - po latach łączeń przekaźnik zespawany w położeniu zwartym albo rozwartym oznacza, że wentylator faktycznie nie wyłącza się, gdy centrala tego żąda.
• Zużyte zasilanie rezerwowe - centrala traci zasilanie podczas zaniku napięcia, dokładnie wtedy, gdy zagrożenia gazowe od zatrzymanej wentylacji są najbardziej prawdopodobne.
• Niezgodność oprogramowania po wymianie czujnika - zamienna głowica z innej partii albo od innego dostawcy nie zostaje poprawnie rozpoznana i raportuje błędnie albo wcale.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Gazy kalibracyjne i zestawy serwisowe rzeczywiście dostępne i wspierane dla zakresu czujników danej centrali.
• Konfigurowalne wyjścia przekaźnikowe odpowiadające rzeczywistym blokadom na statku, a nie stały zestaw ogólnych wyjść.
• Wyraźne rozróżnienie na wyświetlaczu i w dźwięku alarmu między alarmem gazowym a alarmem usterki, tak aby załoga reagowała na każdy właściwie.
• Dopuszczenie odpowiadające klasie i banderze jednostki, zwłaszcza dla gazowców według Kodeksu IGC.
• Wspólna baza części z głowicami, z którymi centrala współpracuje, tak aby wymiana w terenie nie oznaczała zarazem aktualizacji oprogramowania centrali.

Traktuj lampkę usterki równie pilnie jak alarm gazowy - centrala, która nie widzi strefy, jest centralą, która jej nie chroni, a ta luka pozostaje niewidoczna, dopóki ktoś naprawdę nie potrzebuje odczytu.