Kładka

Co wyróżnia kładkę

Trzy rodzaje wyposażenia dostępowego bywają na statku mylone, a nie są wymienne. Drabinka pilotowa to drabinka linowa do przejścia pilota między idącym statkiem a łodzią pilotową na morzu. Trap burtowy zwisa z burty statku pod kątem roboczym i dostosowuje się do wolnej burty oraz pływu. Kładka to ta, która biegnie od nabrzeża do statku blisko poziomu, opierając się na kei albo do niej sięgając, i przy przypływie lub odpływie w czasie długiego postoju wysuwa się na długość, zamiast zmieniać kąt. Praca offshore dokłada czwartą kategorię: kładki teleskopowe z kompensacją ruchu, które łączą jednostkę wsparcia ze stałą platformą albo turbiną wiatrową, podczas gdy obie konstrukcje poruszają się niezależnie, i które dzięki aktywnej kompensacji falowania utrzymują pomost dostatecznie stabilnie, by dało się bezpiecznie przejść.

Główne elementy

Tor teleskopowy

Wsuwane w siebie segmenty wysuwają się i chowają na rolkach albo na napędzie zębatkowym, dzięki czemu to samo urządzenie pokonuje różne odległości w miarę jak jednostka podnosi się i opada przy nabrzeżu.

Poręcze i siatka zabezpieczająca

Sztywna albo linowa poręcz biegnie na całej długości, a siatka rozwieszona pod pomostem wyłapuje każdego, kto prześlizgnie się obok poręczy, co kontrola państwa portu sprawdza bardzo dokładnie.

Wciągarka i mechanizm zmiany wysięgu

Wciągarka podnosi, opuszcza i ustawia kąt kładki ze statku, a hamulec mechaniczny lub hydrauliczny utrzymuje raz ustawione położenie.

Obrotnica i podstawa

Podstawa obraca się, aby ustawić kładkę względem nabrzeża niezależnie od tego, jak statek stoi burtą, i przejmuje pełne obciążenie statyczne oraz dynamiczne przenoszone z pomostu.

Kompensacja ruchu (offshore)

W systemach dostępu offshore głowica stabilizowana żyroskopowo albo napędzana hydraulicznie, czasem z chwytakiem zaciskającym się na konstrukcji platformy, znosi względne falowanie i kołysanie, dzięki czemu powierzchnia przejścia pozostaje praktycznie nieruchoma.

Dobór i wymiarowanie

Zakres wysuwu musi pokryć rzeczywistą odległość i zmianę wolnej burty spodziewaną przy nabrzeżach, z których statek korzysta, z zapasem na pływy syzygijne. Bezpieczne obciążenie robocze musi uwzględniać ludzi i przetaczany sprzęt przechodzące razem, a nie pojedynczą osobę. Dla kładek offshore wielkością miarodajną jest stan morza, przy którym system może pracować, wyrażony jako znacząca wysokość fali, a także skok i zasięg układu kompensacji w odniesieniu do typowego ruchu jednostki w punkcie przejścia.

Przepisy i klasa

Bezpieczeństwo środków dostępu dla załogi i personelu lądowego regulują Konwencja o pracy na morzu oraz instrumenty ILO dotyczące bezpiecznego dostępu, a towarzystwa klasyfikacyjne stosują przepisy obejmujące montaż siatki zabezpieczającej, powierzchnię antypoślizgową, oświetlenie i próby obciążeniowe. Ponieważ wciągarka kładki jest nośnym urządzeniem dźwignicowym, podlega zwykle okresowej próbie obciążeniowej i szczegółowemu badaniu w odstępach podobnych jak inne urządzenia dźwignicowe, a nie tylko oględzinom.

Typowe usterki

• Skorodowana albo postrzępiona lina wciągarki - traci wytrzymałość nierównomiernie, grożąc niekontrolowanym opuszczeniem pod obciążeniem.
• Zużyte łożyska obrotnicy - podstawa zakleszcza się albo przestaje być współosiowa, przez co kładki nie da się ustawić prostopadle do nabrzeża bez użycia siły.
• Brak siatki zabezpieczającej lub jej uszkodzenie - typowe uchybienie kontroli państwa portu i rzeczywiste zagrożenie upadkiem, a nie kwestia papierowa.
• Zatarte segmenty teleskopowe - korozja albo wyschnięte smarowanie uniemożliwia wysuwanie toru, przez co załoga rozstawia kładkę pod niebezpiecznym kątem.
• Dryf czujników kompensacji w jednostkach offshore - traci się dokładne odniesienie do ruchu platformy, przez co przejścia są przerywane albo pogarsza się płynność pracy, mimo że sam sprzęt jest sprawny.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Aktualne świadectwo próby obciążeniowej, a nie tylko projektowa nośność podana przez producenta.
• Zakres wysuwu i możliwości kątowe rzeczywiście pasujące do typowych nabrzeży jednostki, a nie tylko teoretyczne maksimum z karty katalogowej.
• W przypadku systemów offshore udokumentowane doświadczenie eksploatacyjne przy stanach morza, jakie jednostka faktycznie napotyka, a nie sama wartość z badań laboratoryjnych.
• Dostępność części do wciągarki i układu hydraulicznego w rejonie żeglugi jednostki.
• Zgodność z istniejącym układem sztauowania i żurawików, jeżeli wymieniana jest sama kładka.

Sprawdzaj linę wciągarki i siatkę przed każdym użyciem, a nie tylko przy corocznym przeglądzie - kładka pozostaje rozstawiona przez wiele dni, wystawiona na pogodę, i właśnie wtedy drobne uszkodzenie zamienia się w awarię.