SART radarowy (9 GHz)

Co wyróżnia SART radarowy na 9 GHz

Transponder poszukiwawczo-ratowniczy tego rodzaju działa, odpowiadając na impulsy radaru pasma X (9 GHz), a nie nadając własny, niezależny sygnał jak AIS-SART czy EPIRB. Gdy wykryje przychodzący impuls radaru poszukującego statku albo samolotu, odpowiada sygnałem o przemiatanej częstotliwości, który pojawia się na ekranie radaru poszukującego jako linia około dwunastu punktów ciągnąca się na zewnątrz od pozycji SART i skracająca się w miarę zmniejszania odległości. Daje to wzrokową, opartą na radarze pomoc w naprowadzaniu, bez potrzeby, by SART znał własną pozycję, inaczej niż AIS-SART, który nadaje współrzędne GPS wprost.

Główne elementy

Jednostka transpondera

Zwarte, pływające, wodoszczelne urządzenie łączące odbiornik i nadajnik pasma X, zaprojektowane tak, by po rozwinięciu pływało pionowo, osadzane na teleskopowej tyczce w celu zwiększenia użytecznego zasięgu.

Bateria

Osobna bateria pierwotna, oddzielona od baterii radiostacji czy EPIRB, przewidziana na nieprzerwane zasilanie urządzenia przez minimalny czas czuwania i pracy czynnej ustalony normą sprzętową.

Wyłącznik uruchamiający i sygnalizacja

Wyłącznik ręczny ze wskaźnikiem stanu badanie, czuwanie i praca, zwykle z sygnałem dźwiękowym albo świetlnym potwierdzającym nadawanie po uruchomieniu.

Uchwyt montażowy

Uchwyt w jednostce ratunkowej albo na pokładzie pozwalający na szybkie wyjęcie, bo skuteczność SART zależy mocno od uniesienia go wysoko ponad wodę i zakłócenia od fal.

Dobór i wymiarowanie

Przepisy i klasa

SOLAS rozdział III ustala wymóg zabierania SART radarowych albo AIS-SART według typu statku i układu jednostek ratunkowych, przy czym statki towarowe muszą typowo wozić co najmniej jeden, a pasażerskie więcej, rozmieszczone tak, by urządzenia były dostępne niezależnie od tego, którą burtą opuszcza się statek. Norma osiągowa wymaga wykrycia przez radar na 9 GHz do podanego minimalnego zasięgu w standardowych warunkach badania, a urządzenie musi przetrwać badanie zrzutowe odpowiadające składowaniu w jednostce ratunkowej. Przeglądy klasy i państwa bandery sprawdzają daty ważności baterii oraz to, czy wykonano coroczną obsługę wymaganą uznaniem producenta, bo SART z przeterminowaną baterią nie daje żadnego ostrzeżenia, że zawiedzie, gdy będzie potrzebny.

Typowe usterki

• Przeterminowana bateria - najczęstsze spostrzeżenie przy przeglądzie; SART po dacie ważności baterii może jeszcze na chwilę włączyć się przy badaniu samoczynnym, ale nie utrzyma nadawania przez czas potrzebny do akcji ratunkowej.
• Korozja uchwytu - zapieczony szybkozwalniacz opóźnia w rzeczywistej sytuacji awaryjnej wyjęcie SART z jednostki ratunkowej.
• Wnikanie wody przez uszkodzone uszczelnienie - pęknięta obudowa albo zużyta uszczelka, często od szorstkiego obchodzenia się podczas ćwiczeń, wpuszcza wodę do elektroniki.
• Pomylenie zaliczenia AIS-SART do wymogu zabierania - załogi zakładają czasem, że jeden rodzaj swobodnie zastępuje drugi w wymogu zabierania, choć oba działają na innej zasadzie, a wymaganą kombinację ustala państwo bandery.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Ważne uznanie typu odpowiadające normie osiągowej SART radarowego na 9 GHz, odrębne od uznania AIS-SART
• Wyraźnie podane odstępy obsługi baterii oraz obsługi hydrostatycznej i mechanicznej, z dostępną usługą w rejonie żeglugi statku
• Konstrukcja uchwytu i tyczki sprawdzona dla konkretnego zamontowanego układu składowania w jednostce ratunkowej albo na pokładzie
• Certyfikacja badań zrzutowych i zanurzeniowych właściwa dla miejsca składowania

Sprawdzajcie datę ważności baterii przy każdej kontroli łodzi ratunkowej i tratwy, a nie tylko przy corocznym przeglądzie - to zdecydowanie najczęstszy powód, dla którego SART okazuje się później niezdatny do użytku, a wychwytuje to natychmiast pięciosekundowe spojrzenie na etykietę.