EPIRB (406 MHz) kategorii II

Co wyróżnia kategorię II

EPIRB kategorii II uruchamia się ręcznie i ręcznie zwalnia z uchwytu; nie wypłynie sama i nie uruchomi się sama, gdy statek zatonie, inaczej niż EPIRB kategorii I, która siedzi w zwalniaku hydrostatycznym i uwalnia się samoczynnie. Boje kategorii II montuje się typowo tam, gdzie klasyfikacja jednostki według SOLAS nie wymaga kategorii I, albo jako drugą, przenoszoną ręcznie boję dodatkowo do jednostki kategorii I na tym samym statku.

Główne elementy

Korpus boi i bateria

Wodoszczelna obudowa mieszcząca nadajnik, odbiornik GNSS i osobną baterię pierwotną zamkniętą na okres przydatności typowo około pięciu lat, po którym baterię, a często całą jednostkę, trzeba wymienić niezależnie od tego, jak mało była używana.

Nadajnik alarmowy na 406 MHz

Nadaje cyfrowo kodowaną serię alarmową na 406 MHz do systemu satelitarnego Cospas-Sarsat, kodując tożsamość jednostki, tak by ratowniczy ośrodek koordynacyjny mógł powiązać statek jeszcze przed nawiązaniem łączności głosowej.

Wbudowana pozycja GNSS

Nowsze jednostki zawierają odbiornik GPS albo GNSS osadzający pozycję w wiadomości alarmowej na 406 MHz, co skraca czas do dokładnego ustalenia miejsca ze starszej metody satelitarnej opartej wyłącznie na Dopplerze, mogącej zająć przelot orbitalny albo więcej, do pierwszej transmisji.

Sygnał naprowadzający na 121.5 MHz

Druga, małej mocy transmisja naprowadzająca na 121.5 MHz pozwala samolotom i jednostkom poszukiwawczym zbliżyć się do dokładnej pozycji boi przy użyciu odbiornika namiarowego, gdy rejon poszukiwań zawęzi już alarm na 406 MHz.

Uchwyt ręczny

Boje kategorii II składuje się w uchwycie na mostku albo w innym dostępnym miejscu do szybkiego zwolnienia ręką; załoga musi fizycznie zabrać i uruchomić jednostkę, więc dostępność uchwytu i jednoznaczne działanie zwalniające liczą się tak samo jak sama boja.

Przepisy i klasa

SOLAS rozdz. IV ustala wymagania zabierania EPIRB według kategorii statku i rejonu pracy; przepisy GMDSS wymagają, by boja była zarejestrowana w krajowym rejestrze boi, tak aby alarm Cospas-Sarsat rozwiązywał się natychmiast do tożsamości jednostki i kontaktu awaryjnego. Datę ważności baterii sprawdza się przy corocznym przeglądzie radiowym, a przeterminowana bateria jest uchybieniem, nawet gdy boja nadal przechodzi samoczynne badanie.

Typowe usterki

• Bateria po dacie ważności: boja może nadal przechodzić samoczynne badanie, ale nie można na niej polegać co do pełnego czasu nadawania w rzeczywistym niebezpieczeństwie.
• Nieaktualne dane rejestracyjne, jak stara nazwa jednostki albo stary numer kontaktowy: opóźnia to koordynację ratunkową nawet po ważnym alarmie.
• Skorodowany albo zapieczony mechanizm zwalniający uchwytu: boi nie da się szybko uwolnić w sytuacji awaryjnej.
• Usterka anteny albo odbiornika GPS: boja nadaje alarm bez pozycji, zmuszając ratowników do polegania na samym pozycjonowaniu dopplerowskim przez satelitę.
• Samoczynne badanie niewykonywane w ramach rutynowych sprawdzeń: zawodzącą boję odkrywa się dopiero podczas rzeczywistej sytuacji awaryjnej.

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Świadectwo uznania typu Cospas-Sarsat dla konkretnego modelu oraz, gdzie właściwe, przyjęcie przez administrację bandery.
• Wyraźnie oznaczona ważność baterii i jednostki, z prostym trybem wymiany zamiast odsyłania całej jednostki przy drobnej obsłudze.
• Wsparcie w uaktualnianiu danych rejestracyjnych przy sprzedaży jednostki albo zmianie bandery.
• Funkcja samoczynnego badania sprawdzająca nadajnik, GPS i stan baterii bez wyzwalania rzeczywistego alarmu satelitarnego.

Wykonujcie samoczynne badanie co miesiąc i wpisujcie je: alarm Cospas-Sarsat rozwiązujący się do nieaktualnych danych kontaktowych marnuje dokładnie te minuty, których prawdziwe niebezpieczeństwo nie może oszczędzić.