Izolacja zdejmowana

Co wyróżnia izolację zdejmowaną

Izolacja stała - wełna mineralna pod płaszczem z blachy - dobrze sprawdza się na prostych odcinkach rurociągów spalinowych albo parowych, których rzadko się dotyka. Źle sprawdza się na kołnierzach, korpusach zaworów, kompensatorach, obudowach turbosprężarek i wszystkim innym, co trzeba rozebrać do przeglądu albo naprawy, ponieważ rozcinanie i odbudowywanie płaszcza blaszanego za każdym razem wydłuża o godziny pracę, która powinna zająć minuty. Zdejmowana osłona rozwiązuje to: uszyta na wymiar mata z materiału izolacyjnego wszyta w ognioodporny pokrowiec zewnętrzny, zamykana taśmami z rzepem, klamrami albo sznurowaniem, którą zdejmuje się w całości i tak samo zakłada z powrotem. Skuteczność izolacyjna jest bliska izolacji stałej, gdy osłona jest właściwie dopasowana i szczelna na krawędziach; przewaga leży w całości po stronie łatwości obsługi.

Główne elementy

• Wewnętrzna warstwa izolacyjna, zwykle igłowana wełna mineralna albo mata z włókna ceramicznego dobrana do temperatury powierzchni, sprasowana i pikowana, aby trzymała kształt
• Pokrowiec zewnętrzny, tkanina krzemionkowa albo szklana do gorącej pracy spalinowej, albo powlekana tkanina szklana do rurociągów parowych i technologicznych o niższej temperaturze
• Układ zamknięcia - nierdzewne taśmy z rzepem, sznur przewleczony przez przelotki albo klamry szybkozamykające, dobrane tak, aby osłonę mogła założyć z powrotem jedna osoba
• Kształtki albo kliny wykrojone pod konkretną geometrię kołnierza, zaworu albo kolana, ponieważ owinięcie ogólnego przeznaczenia zostawia szczeliny na kształtkach o nietypowych kształtach
• Kieszenie na termoelementy albo, w niektórych osłonach, mała zdejmowana klapka pozwalająca sprawdzić temperaturę powierzchni bez unoszenia całego pokrowca

Dobór i wymiarowanie

Wielkością rozstrzygającą jest temperatura powierzchni na konkretnej kształtce, ponieważ ustala ona zarówno gatunek materiału izolacyjnego, jak i tkaninę pokrowca zewnętrznego. Osłony kolektorów spalin i turbosprężarek muszą zwykle utrzymać temperaturę powierzchni na granicy dotyku albo poniżej niej wobec temperatur gazu znacznie powyżej 400 stopni C, natomiast osłony rurociągów parowych mają do czynienia z niższymi temperaturami bezwzględnymi, lecz dłuższym nieprzerwanym narażeniem. Osłony wykonuje się zwykle według szablonu albo pomiaru zdjętego z rzeczywistej kształtki, a nie zamawia z tabeli rozmiarów, ponieważ rozstawy śrub kołnierzy i kształty korpusów zaworów różnią się między producentami na tyle, że wyrób z półki rzadko uszczelnia się porządnie na krawędziach.

Przepisy i klasa

SOLAS rozdz. II-2 stawia leżące u podstaw wymaganie, aby rurociągi spalinowe i inne powierzchnie, z którymi mógłby zetknąć się olej, były izolowane albo osłonięte tak, by odsłonięta temperatura powierzchni pozostawała poniżej temperatury zapłonu oleju, który mógłby na nie prysnąć albo wyciec - to właśnie ten przepis sprawia, że zdejmowane osłony na kolektorach spalin i korpusach turbosprężarek w ogóle istnieją. Inspektorzy klasy wypatrują izolacji brakującej, nasyconej olejem albo zdjętej i nieodłożonej po obsłudze, zwłaszcza wokół instalacji spalinowej i przy każdej gorącej powierzchni w zasięgu przewodu paliwa albo oleju smarowego.