Koło ratunkowe

Do czego służy koło ratunkowe

Koło ratunkowe jest biernym środkiem wypornościowym, a nie systemem ratowniczym. Kupuje czas: człowiek w wodzie chwyta je albo zostaje do niego przyciągnięty, podczas gdy przygotowuje się właściwe podjęcie — łodzią ratowniczą, systemem podejmowania MOB, drabinką pilotową albo specjalnie zbudowanym zawiesiem ratowniczym — i nic więcej. Nie ma napędu ani sterowania i samo w sobie nie wydobędzie poszkodowanego z powrotem na pokład. To rozróżnienie ma znaczenie przy doborze wyposażenia ratowniczego: pełny komplet kół ratunkowych spełnia jedno wymaganie SOLAS, działający plan podejmowania spełnia inne, a jedno nie zastępuje drugiego.

Budowa i wyposażenie

• Korpus wypornościowy — pianka o zamkniętych komórkach albo korek, niezależny od włókna szklanego czy jakiegokolwiek materiału tracącego wyporność przez pękanie lub zaniedbaną konserwację. Średnicę zewnętrzną i wewnętrzną ustala SOLAS.
• Wyporność — musi utrzymać żelazny ciężar 14.5 kg w wodzie słodkiej przez 24 godziny bez zatonięcia.
• Linka chwytna — ciągła linka poprowadzona wokół obwodu zewnętrznego, w zasięgu ręki z każdego położenia w wodzie.
• Taśma odblaskowa — cztery pasy naniesione na każde koło ratunkowe, aby reflektor poszukiwawczy wychwycił je nocą.
• Światło samozapalne — zakładane na co najmniej połowie przewożonej liczby, zasilane baterią, załącza się przy zetknięciu z wodą i pali się przez co najmniej taki czas, jaki ustala jego własne uznanie typu.
• Pływający sygnał dymny — wymagany na co najmniej dwóch kołach, po jednym z każdej strony mostka, na statkach o długości powyżej 100 m i na statkach pasażerskich.
• Linka wybierania — przypięta do co najmniej dwóch kół, nieskręcająca się, o długości minimalnej ustalonej przez SOLAS, pozwalająca rzucić koło i wybrać je z powrotem bez wodowania łodzi.

Liczba przewożonych sztuk i rozmieszczenie

Liczba kół ratunkowych, jaką statek musi przewozić, rośnie wraz z długością, od kilku sztuk na małym kabotażowcu do 30 na największych statkach pasażerskich. Co najmniej jedno koło umieszcza się blisko rufy, pozostałe rozmieszcza się po obu burtach, tak aby żadne nie było oddalone bardziej niż o krótki bieg z dowolnego punktu pokładu roboczego. Oznaczenie każdego koła nazwą statku i portem macierzystym wersalikami jest wymaganiem przewożenia, a nie kwestią estetyki — wskazuje statek, jeżeli koło zostanie później podjęte przez inną jednostkę albo znalezione na brzegu.

Przepisy i klasa

SOLAS rozdział III, prawidło 7.1 ustala liczbę, wyporność i opisane wyżej wymagania wyposażeniowe. Kodeks LSA rozdział II podaje specyfikację techniczną koła, światła i sygnału dymnego. Światła i sygnały dymne do kół ratunkowych wymagają własnego uznania typu, odrębnego od samego koła, a inspektorzy klasy sprawdzają daty ważności obu przy każdym przeglądzie wyposażenia bezpieczeństwa.