Sygnały niebezpieczeństwa (pirotechnika)

Co obejmuje to wyposażenie

Pirotechniczne środki sygnalizacji niebezpieczeństwa są samodzielnymi urządzeniami spalającymi, a nie elektroniką, i na tym polega cała ich wartość: działają bez zasilania, bez pozycji z GPS i niemal bez przeszkolenia poza przeczytaniem opisu. SOLAS zbiera pod tym hasłem trzy rodzaje, każdy odpowiedni dla innej fazy niebezpieczeństwa: rakiety spadochronowe do zwracania uwagi z dużej odległości, czerwone pochodnie ręczne do wskazania dokładnej pozycji, gdy jednostka ratownicza jest już blisko, oraz pływające pomarańczowe sygnały dymne do sygnalizacji w dzień, zwłaszcza wobec statków powietrznych.

Główne elementy

Rakiety spadochronowe

Wystrzeliwane z trzymanej w ręku rury wyrzutni, wznoszą się na mniej więcej 300 metrów i palą się czerwono przez około 40 sekund, opadając na małym spadochronie, co daje im największy zasięg widzialności spośród trzech rodzajów.

Czerwone pochodnie ręczne

Trzymane na wyciągniętej ręce z dala od ciała i palące się przez około minutę, używane wtedy, gdy jednostka poszukująca ma już kontakt wzrokowy albo radarowy i potrzebuje dokładnego namiaru końcowego.

Pływające sygnały dymne

Wyrzucane za burtę, unoszą się na wodzie i wydzielają gęsty pomarańczowy dym przez kilka minut, skuteczne tylko w dzień i przy spokojnych warunkach, ponieważ wiatr szybko rozprasza smugę dymu.

Dobór i wymiarowanie

SOLAS ustala minimalne liczby przewożonych sztuk według typu statku, zamiast pozostawiać ilość uznaniu armatora — statki towarowe i pasażerskie przewożą ustaloną liczbę minimalną każdego rodzaju w wyposażeniu łodzi ratunkowych i tratw oraz zapas na mostku. Dla kupującego istotną wielkością jest zapas między datą produkcji a najbliższym oknem przeglądowym statku, ponieważ pirotechnika traci ważność, a czas dostawy zamienników trzeba zaplanować wokół dokowania albo przeglądu rocznego, a nie odkrywać dopiero przy samym przeglądzie.

Przepisy i klasa

SOLAS rozdz. III i Kodeks LSA określają wymóg przewożenia, standard wykonania i okres przydatności, zwykle trzy lata od produkcji, wybity na każdej sztuce. Przeglądy klasy i administracji flagowej sprawdzają przy każdym przeglądzie rocznym i odnowieniowym daty ważności wobec wykazu inwentarzowego statku, a przeterminowany zapas znaleziony na statku jest uchybieniem podlegającym zapisowi, nawet jeżeli obok znajduje się także zapas ważny.

Typowe usterki

• Przeterminowany zapas zatrzymany na statku — przyczyna: zamiennika nie zamówiono przed przeglądem; skutek: uchybienie przy przeglądzie, a w rzeczywistej sytuacji nagłej sygnał, który może zawieść
• Wnikanie wody do pojemnika przechowawczego — przyczyna: uszkodzona uszczelka skrzyni na łodzi ratunkowej albo na mostku; skutek: skorodowany mechanizm odpalania, sygnał się nie zapala
• Użycie najpierw niewłaściwego rodzaju sygnału — przyczyna: załoga nie zna kolejności rakieta dla odległości, pochodnia dla dokładności, dym za dnia; skutek: zmarnowany sygnał i opóźniona reakcja ratownicza
• Uszkodzona rura wyrzutni — przyczyna: nieostrożne obchodzenie się przy przechowywaniu; skutek: rakiety nie da się bezpiecznie wystrzelić

Na co zwrócić uwagę u dostawcy

• Świadectwo uznania typu według SOLAS i Kodeksu LSA dopasowane do akceptacji administracji flagowej, a nie samo ogólne oznakowanie CE
• Daty produkcji rozłożone w obrębie partii, tak aby cała skrzynia nie traciła ważności w tym samym miesiącu
• Uszczelnienie pojemnika przechowawczego przewidziane na rzeczywiste wystawienie na pokładzie statku, a nie na minimalny standard z próby laboratoryjnej
• Udokumentowana droga utylizacji przeterminowanej pirotechniki, ponieważ nie może ona trafić do odpadów ogólnych

Przekazuj tracącą ważność pirotechnikę na szkolenia i zapoznanie przed upływem terminu, zamiast przechowywać ją aż do utylizacji, ponieważ załoga, która pod nadzorem naprawdę odpaliła jeden sygnał, reaguje znacznie szybciej niż taka, która jedynie przeczytała instrukcję.